Saturday, October 31, 2020

सुक्यो गजाली . . .

अर्धमागधी

                
                  आम्ही शाळेत आसतानाची गजाल. संस्कृत कठीण वाटणाऱ्या विद्यार्थांसाठी तेव्हा अर्धमागधी नावाचो विषय होतो. आमी वीस-पंचवीस जाणांनी दहावी आणि अकरावीक तो विषय घेतललो. फक्त आमच्याच शाळेत तो शिकयत. पेद्रु गोन्साल्विस महाढोरगो ! त्येका, तोय विषय कधी समजाक नाय.

              
             एकदा त्या विषयाचो तास सुरू आसतानाच इन्स्पेक्टर तपासणीसाठी इले. आमच्या सरांका घाम फुटलो. इन्स्पेक्टरान नेमक्या पेद्रुकच उठयल्यानी. धडो वाचूक सांगल्यानी. ह्येच्याकडे पुस्तकय नाय होता. बाजूक आबा बांबार्डेकार बसललो. पेद्रुन त्येचा कसलातरी पुस्तक ओढल्यान आणि धडाधड कायमाय वेगळ्याच भाषेत बडबडाक सुरवात केल्यान.

      
   बिचारो इन्स्पेक्टर, त्येकाय अर्धमागधी ख्येच्यावांगडा खातत ता ठावक नाय होता.

   
' ठीक आसा ठीक आसा',म्हणीत तो वर्गातसून भायर पडलो!


उडाणटप्पू

Friday, October 30, 2020

सुक्यो गजाली . . .

डबल बारी

    आबा बांबार्डेकाराच्या मेव्हणेक जुळा झाला. दोनय चडवाच. दोघांका सांभाळता सांभाळता मेवणेचो जीव मेटाकुटिक येय. आबाच्या बायलेक भयनीची दया येय.

' आमका याक चडू सांभाळताना नाकी नव इले. तू कसा सांभाळतय दोघांका, कोणाक ठावक.' . . . आबाची बायल

' कोणाक कित्याक ? माकाच ठावक. करतलय काय, सांभाळूक होयाच.' . . . मेवणी

' पण काय गो ! मदतीक कोण ठेयलसय मा ?' आबाची बायल

' सासू आसा ती काय ! . .नाय तरी तिका खय काय काम
 आसता ?' . . . मेवणी

' सांभाळता ?' . . . आबाची बायल

' नाय सांभाळून सांगता कोणाक ?' . . . मेवणी

' पोरगी वगी रवतत ?' . . . आबाची बायल

' दिवसा रवतत . . दिवसाची ती सांभाळता, रात्रीचा मी !' . . . मेवणी

' रात्री रडतत ?' . . . आबाची बायल

' रडतत ? . . डबल बारी आसता !' . . . मेवणी

उडाणटप्पू

Thursday, October 29, 2020

सुक्यो गजाली . . .

श्रीमंती कोकणची !

आबा मध्यंतरी मुंबैक गेल्लो. थय एका कार्यक्रमात त्येची एका श्रीमंत माणसावांगडा ओळख झाली. आबाक घेवन तो एका फाई‌व्ह स्टार हॉटेलात जेवक गेलो.

   चिकन, मासे, सुंगटा खाता खाता आबान त्येका इचारल्यान,
'आपण ह्या, जा काय खातसो; त्येचा बिल साधारण काय‌ जातला !'

' जायत पाच- सहा हजार रुपये !' . . . तो

' काय ?' . . . आबा किंचाळलोच

' किंचाळा नकोत, . .बिल मीच दितलय ! . . . तो

' ता झालाच हो ! . .पण आमच्या कडच्या आर्थिक दृष्ट्या मागासांचा वार्षिक उत्पन्न अठ्ठेचाळीसशे रूपयांपेक्षा कमी आसता. ईबीसी ची सवलत गावता त्येंका !' . . .आबा

' खराच की काय ? . . जगतत कशे ते ? . . परवाडता कसा त्येंका? . . खातत तरी काय ते ?' . . . तो

' दोन टायम पेज- निवळ आणि तोंडाक कातळी !' . . .आबा

' तर मग ते खूपच श्रीमंत म्हणाक होये !' . . .तो

' कशे काय ?' . . .आबा

' ह्या मेनू कार्ड वाच ! . . ह्येच्यातली मुख्य डिश बघ ! . . सगळ्यात म्हाग आसा ती !' . . . तो

' राइस सूप विथ कोकोनट पिस !' . . . आबाचे शब्द घशातच अडकले.

उडाणटप्पू

Wednesday, October 28, 2020

सुक्यो गजाली . . .

सुरग्या सध्या काय करता ?

        कधी नाय तो आबा परवा एस्टीन कुडाळाक जाय होतो. डोक्यात जुने आठवणी येय होते. कॉलेज जीवनातले ! ' सुरग्या सध्या काय करत आसतला ?' ह्या विचारान आबा सैरभैर झालो. झाराप इला. बरेच प्रवासी उतारले. तितकेच चढले. काय आश्चर्य ! चक्क सुरग्या आपल्या धाकट्याक घेवन गाडयेत चढला. आबान बाजूची रिक्यामी शिट सुरग्याक दिल्यान.

' तुझीच आठवण काढी होतय !' . . . आबा

' वगीच सांगू नको कायतरी !' . . . सुरग्या

' तुझ्या घरच्यानी विरोध केल्लो नसतो, तर लगीन झाला आसता आपला !' . . . आबा

' हू !' . . . सुरग्यान सुस्कारो सोडलो.

' तू आत्महत्येची धमकीच दिल्लय म्हणता !' . . . आबा

' हू !' . . . सुरग्या

' मगे आवस काय म्हणाली ?' . . . आबा

' ह्याच ! हेरशी त्या आबा बांबार्डेकारावांगडा लगीन करून तू आत्महत्येशिवाय दुसरा काय करतलय ? असा इचारल्यान !' . . . . सुरग्या

' चल, कुडाळ इला ! मी उतरतय !' . . . आबा पिंगुळेतच उतारलो !

 उडाणटप्पू

Tuesday, October 27, 2020

सुक्यो गजाली . . .


कवटा खातलंय . . . कवचे खा !

     ॲक्सीडंट झाल्लल्या हाताची हाडा जुळत इल्ली. गोळये लिवन दिता दिता डॉक्टरान आबाक पत्थ्य सांगल्यान. सगळा शाकाहारी. पालेभाजी.

आबा करवादलो, ' मासळी, हिवळान काय नाय ?'

' तुमी शाकाहारी काय मांसाहारी ?'

' तसो मिश्रहारी !'

' कवटा . . . .'

' खातय, खातय !'

' रोज दोन मस्त कवटा घ्यायची !'

' ओके !' . . . आबा खुश.

' फोडायची !'

' फोडली !!'

' भितरलो पांढरो आणि पिवळो बलक फेकून द्यायचो !'

' काय s s s ?' . . . आबा किंचाळलो.

' आयका ! कवचे जाळायचे आणि त्येची राख मधातसून चाटायची ! कुक्कटांड भस्म म्हणतत त्येका ! हाडा लवकर सांधतत !'

उडाणटप्पू

Monday, October 26, 2020

सूक्यो गजाली . . .


साखरेचे खाणार . . .

      नंदू इन्सुलकाराक प्रमोशन गावला. पक्षान त्येका तालुका समितीचो अध्यक्ष केलो. नंदू खुष. संध्याकाळी पेढ्यांचो बॉक्स घेवन इलो. बॉक्स उघडतुकच पेद्रु गोन्साल्विसान एकदम दोन पेढे उचलून तोंडात टाकल्यान. पेद्रुची सवयच आसा म्हणा ती. हॉटेलात चहा-बिस्कीटा मागयली काय तो दोन, दोन बिस्किटा एकदम चहात बुडयता. तसाच आताय केल्यान.

' साखरेचे खाणार त्याला देव देणार !' . . . पेद्रुन म्हण सांगल्यान.

' पेद्र्या ! खव्याचे आसत ते पेढे !' . . .नंदू

' पण भितुर साखर आसाच मा ! म्हणान साखरेचे खाणार त्याला देव देणार !' . . . पेद्रु

' देव काय देणार ? . . . डायबेटिस ? . . . आबा कळवाळलो.

उडाणटप्पू

Sunday, October 25, 2020

सुक्यो गजाली . . .

फटाक्यांचा विष

  झिल खूपच कळीक इलो म्हणान नंद्या इन्सुलकारान त्येका पेटारे, केपी, फेस्तुल, नारींगणा, भुईचक्रा, बाण, चंद्रज्योत असला कायमाय घेवन दिल्यान. घराकडे येवन तो ह्या सगळा वाजवक लागलो. आवस वैतागाक लागली. परत,परत झिलाचे हात धुवक लागली. झिलय वैतागललो, ' आई, हात परत, परत शे धुताय ?'

' अरे ! विष ता, पोटात जायत तर मराक जायत !' . . .आवस

' बाप रे !' . . .झिल चिंतेत पडलो.

संध्याकाळी नंदू घराकडे इल्यार, तो बापाशिकडे इलो. आवसय पुढ्यात होती .

' बाबा ! आता विषाची भिती नाय !' . . .तो

' कशी रे ?' . . . आवस

' परत परत साबणान हात धुण्यापेक्षा, मी सगळे फटाकेच साबणान धुवन टाकलंय !' . . . तो

उडाणटप्पू